ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΔΕΠ  ΕΜΠ

ΑΝΟΙΚΤΟ ΒΗΜΑ - 2η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Η εισήγηση που ακολουθεί κατατέθηκε από τα μέλη του ΔΣ του Συλλόγου
Μ. Σπαθή, Γ. Μαΐστρο, Ε. Κοντού και Λ. Απέκη

26 Ιανουαρίου 1999


ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ

Ανάλογη Εισήγηση δες στις σελίδες της ΠΟΣΔΕΠ. Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων

περιεχόμενα

ΤΑ  ΝΕΑ  ΤΜΗΜΑΤΑ  ΤΩΝ  ΑΕΙ
ΟΙ  ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΙ
ΟΙ  ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ  ΓΝΩΣΕΙΣ   και  ΑΞΙΕΣ
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 

 

                Η κατάσταση στο χώρο της Παιδείας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, την περίοδο αυτή, είναι φανερό σε όλους ότι είναι εκρηκτική.

               Τα περισσότερα Λύκεια της χώρας τελούν υπό κατάληψη με τους μαθητές να διαδηλώνουν καθημερινά την αντίθεσή τους στη δρομολογημένη πλέον εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που επιχειρεί να εφαρμόσει η Πολιτεία μετά την ψήφιση από τη Βουλή της σχετικής νομοθεσίας του ΥΠΕΠΘ. Στα πανεπιστήμια από την άλλη μεριά οι φοιτητές αναπτύσσουν παράλληλες αντιστάσεις με τους μαθητές  για να ματαιώσουν όλες σχεδόν τις ρυθμίσεις που ο νόμος 2525/97 έχει θεσπίσει.

                Η ζοφερή αυτή εικόνα στο χώρο της εκπαίδευσης ήταν αναμενόμενη αν αναλογιστεί κανείς τα συσσωρευμένα προβλήματα επί σειρά ετών της Παιδείας, και ιδιαίτερα το ανικανοποίητο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για τη δυνατότητα αναβαθμισμένων πανεπιστημιακών σπουδών στο σύνολο σχεδόν των αποφοίτων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το αίτημα αυτό που αναγνωρίζεται αβίαστα από το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας μας, προυποθέτει τη δραστική αύξηση των δαπανών για την Παιδεία , σαν αναγκαίο συστατικό στοιχείο της ειλικρίνειας λόγων και έργων κάθε υπεύθυνης κρατικής αρχής και πολιτικού φορέα που επαγγέλλεται την κοινωνική δικαιοσύνη με ισότητα και οικονομική ανάπτυξη.

             Η σημερινή κυβέρνηση με τη σύμφωνη γνώμη και της μείζονος αντιπολίτευσης βρίσκεται όμως σε διαφορετική τροχιά.   Ο στόχος της ΟΝΕ και οι προυποθέσεις της συνθήκης του Μάαστριχτ υπαγορεύουν την σφιχτή οικονομική πολιτική που οδηγεί στην ουσιαστική μείωση των δαπανών για την Παιδεία όπως αυτές καταγράφονται σε μόνιμη πλέον βάση στους ετήσιους κρατικούς προυπολογισμούς.  Έτσι αναπόφευκτα η κυβέρνηση κάθε φορά καταφεύγει στην αναζήτηση των αναγκαίων πόρων από τις χρηματοδοτήσεις της ΕΕ , που συνοδεύονται όμως από δεσμεύσεις και περιορισμούς για την εφαρμογή της δικής της πολιτικής.   Μιας πολιτικής που βρίσκεται όμως σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από τις ανάγκες και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας στο χώρο της εκπαίδευσης.

Στα πλαίσια αυτά  η Ε.Ε. εντάσσει τις  κατευθυντήριες γραμμές της προώθησης  της δια βίου εκπαίδευσης με στόχο να προσαρμόσει τα ευρωπαΪκά εκπαιδευτικά συστήματα στη δημιουργία προγραμμάτων κατάρτισης και επανεκπαίδευσης πολύ περιορισμένων  και ιδιαίτερων γνωστικών αντικειμένων. Τα αντικείμενα αυτά μπορεί να ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες της αγοράς εργασίας, αλλά θα απαξιώνονται εντελώς μελλοντικά χωρίς τη δυνατότητα προσαρμογής στις αυριανές απαιτήσεις της οικονομικής ανάπτυξης. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο που συνεχώς επαναλαβάνεται στερεότυπα, η ανάγκη για την δια βίου εκπαίδευση με δεδομένο ότι κάθε εργαζόμενος στη σύγχρονη κοινωνία θα αλλάζει επάγγελμα 3 ή 4 φορές στη διάρκεια του παραγωγικού του βίου.

               Η πολιτική αυτή πιστεύουμε ότι εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το σύνολο του εκπαιδευτικού μας συστήματος, γιατί μέσω των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων προσπαθεί να προσανατολίσει τα ΑΕΙ στην απαξίωση των ολοκληρωμένων και ενιαίων γνωστικών αντικειμένων ανά  επιστημονική περιοχή και κλάδο απασχόλησης, γεγονός που οδηγεί έτσι στην υποβάθμιση των πτυχίων που σήμερα χορηγούνται.   Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσουν οι πανεπιστημιακοί τους ολισθηρούς δρόμους που διανοίγονται με άξονα αυτές τις πολιτικές, για να μην προστρέχουν άκριτα στην υιοθέτηση και εκπόνηση χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων με τα οποία κατακλύζονται όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Στην απαρίθμηση τέτοιων ενεργειών ο κατάλογος είναι μακρύς και δεν θεωρούμε απαραίτητο για άλλη μια φορά να τις επισημάνουμε, θα πρέπει όμως μια επιλεκτική καταγραφή να πραγματοποιηθεί με γνώμωνα εκείνες μόνο τις δράσεις που δεν οδηγούν στην εγκατάλειψη και υποβάθμιση των θεμελιακών εκπαιδευτικών επιλογών μας. Αυτές  θα πρέπει να αφορούν την ενίσχυση και βελτίωση των προπτυχιακών σπουδών, την υλοποίηση μεταπτυχιακών προγραμμάτων και τη χορήγηση τίτλων που δεν καλύπτονται  στο προπτυχιακό επίπεδο, και τέλος την υιοθέτηση και τον εμπλουτισμό γνωστικών αντικειμένων που οδηγούν σε νέα πτυχία χωρίς επικαλύψεις, κατατμήσεις και περιορισμούς των παραδοσιακών τίτλων σπουδών.

 

επιστροφή στην αρχή της σελίδας

 

ΤΑ  ΝΕΑ  ΤΜΗΜΑΤΑ  ΤΩΝ  ΑΕΙ

Αντίθετα, ο θεσμός των ΠΣΕ που εντάσσεται στη λογική της επιλεκτικής συλλογής γνωστικών αντικειμένων από ένα σύνολο μαθημάτων χωρίς ενιαία δομή και βασικό κορμό δεν μπορεί να υιοθετηθεί σαν μια σοβαρή απάντηση στις απαιτήσεις για επαγγελματική αποκατάσταση των πτυχιούχων μας.

Είναι πάντως σημαντικό και τιμά την πανεπιστημιακή κοινότητα το γεγονός ότι στη μεγάλη της πλειοψηφία αρνήθηκε να υλοποιήσει το θεσμό αυτό παρά τα ισχυρά κίνητρα που παρείχοντο από τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις και τις δυνατότητες που τους εδίδοντο να συσπειρώνονται σε ανεξέλεγκτες ομάδες που θα λειτουργούσαν εντελώς αυτόνομα πέρα και πάνω από κάθε θεσμικό συλλογικό πανεπιστημιακό όργανο. Τα μεμονωμένα  παραδείγματα των 13 ΠΣΕ στα ΑΕΙ που δημιουργήθηκαν χωρίς αποφάσεις των Συγκλήτων και χωρίς ουσιαστική συζήτηση σε  όλα τα ακαδημαικά όργανα, πρέπει άμεσα να σταματήσουν κάθε δραστηριότητα. Μια άλλη εναλλακτική μορφή ενός τέτοιου θεσμού είναι τα Προπτυχιακά Διατμηματικά Προγράμματα Σπουδών.  Και οι δύο μορφές αποδιαρθρώνουν τους υπάρχοντες Τομείς και Τμήματα που έχουν δημιουργηθεί με το νόμο 1268/82.

Όμως επειδή οι προβλεπόμενες από το Υπουργείο Παιδείας διαδικασίες είναι άλλες αυθαίρετες και άλλες πρόχειρες και όλες συνοπτικές, απειλείται με διάλυση το πιο νευραλγικό και αποφασιστικό κύτταρο του σημερινού Ελληνικού πανεπιστημίου (το Τμήμα) από νέα μορφώματα που αποτελούν θεσμούς ‘παρέας’, έξω από κάθε προγραμματισμό και τεκμηρίωση για την εισαγωγή νέου και κοινωνικά αναγκαίου γνωστικού αντικειμένου, μακριά από κάθε κατακτημένη έννοια ανάθεσης διδασκαλίας και ακαδημαΪκού ελέγχου, συγγραφής και διάθεσης συγγραμμάτων, με αόριστο ή αποπροσανατολιστικό περιεχόμενο σπουδών και αμφίβολη ποιότητα, με διαφορετικό  (άνισο) τρόπο εισαγωγής υποψηφίων και κυρίως απρόβλεπτο έλεγχο από τα κεντρικά όργανα του σημερινού Πανεπιστημίου.

    Ο θεσμός του Ανοικτού Πανεπιστημίου συμπληρώνει το πλαίσιο της διάλυσης με την σπουδή και την προχειρότητα που εφαρμόζεται ως θεσμός (190 ΑΕΙ).

 Eκτός όμως από τα ΠΣΕ  και τα Διατμηματικά Προπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών, ένα από τα προβλήματα που απασχολεί τα πανεπιστημιακά όργανα και αποτελεί επίσης σημείο αντιπαράθεσης των φοιτητών με το Υπουργείο Παιδείας είναι η εξαγγελία για την ίδρυση και λειτουργία 70 νέων Τμημάτων  μέχρι το 2000,στα διάφορα ΑΕΙ της χώρας. Η δημιουργία νέων Τμημάτων  εντός των ΑΕΙ θεωρείται  κορυφαία πράξη της ιστορικής τους εξέλιξης,διότι συνδέεται με  την πεμπτουσία της  λειτουργίας τους, δηλαδή την εκπαίδευση και απονομή τίτλων σπουδών στους νέους που θα στελεχώσουν τις αυριανές θέσεις εργασίας  σε ένα ευρύ φάσμα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου.

              Το γεγονός αυτό απαιτεί από τα πανεπιστήμια και την Πολιτεία να επιδεικνύουν  τη μέγιστη  σοβαρότητα στην ακολουθούμενη διαδικασία και τις προυποθέσεις που πρέπει  να ισχύσουν για την ίδρυση νέων Τμημάτων.

                 Η δημιουργία 70 νέων Τμημάτων  σήμερα  όταν λειτουργούν 210 σε όλη τη χώρα περίπου, αποτελεί μια ριζική ανατροπή του  υφιστάμενου τοπίου της Ανώτατης Εκπαίδευσης με πολλαπλές επιπτώσεις στο είδος και την ποιότητα των χορηγούμενων πτυχίων. Η πρόθεση του Υπουργείου να μαζικοποιήσει άμεσα  την τριτοβάθμια εκπαίδευση, για να ικανοποιήσει το κοινωνικό αίτημα για διευρυμένη πρόσβαση  στα ΑΕΙ , με τον τρόπο και τους ρυθμούς που επιχειρείται, οδηγεί τα πανεπιστήμια σε εκρηκτικές καταστάσεις.   Η πρόσκληση του ΥΠΕΠΘ για την υποβολή των σχετικών προτάσεων που απευθύνθηκε στα ΑΕΙ στην αρχή των θερινών διακοπών με καταληκτική ημερομηνία την 30ή Οκτωβρίου '98, ναρκοθετεί τις ουσιαστικές διαδικασίες που πρέπει να προηγηθούν για ένα τόσο  σοβαρό εγχείρημα. Η ανευθυνότητα αυτή ωθεί τους πανεπιστημιακούς να προβαίνουν αβασάνιστα την τελευταία στιγμή στην υποβολή 256 προτάσεων για τη δημιουργία νέων πτυχίων, αμφιβόλου ποιότητας με παράλληλη κατάτμηση των  γνωστικών αντικειμένων στις υπάρχουσες σπουδές.

          Είναι χαρακτηριστικό επίσης  το γεγονός, ότι καμιά εγγύηση δεν δίνεται  από την πλευρά  του  ΥΠΕΠΘ  για την χρηματοδότηση των δαπανών  που απαιτούνται για  την υλικοτεχνική υποδομή και το ανθρώπινο δυναμικό  (ΔΕΠ, Διοικητικό, Τεχνικό προσωπικό) που θα κληθεί να υπηρετήσει το στόχο  αυτό.

           Πιστεύουμε ότι η προσπάθεια του Υπουργείου να λειτουργήσει 70 νέα Τμήματα  αποκλειστικά  με  ευρωπαικές χρηματοδοτήσεις στα πλαίσια των ΕΠΕΑΕΚ καθιστά το όλο εγχείρημα έωλο και αφερέγγυο. Το ποσό των 14 δισ. που ισχυρίζεται  ότι έχει εξασφαλίσει   από τις χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαικής Ένωσης, θα υπολείπεται κατά πολύ του πραγματικού τους κόστους εάν καμιά αύξηση των δαπανών για την Παιδεία δεν εγγραφεί στους τακτικούς προϋπολογισμούς που καταθέτει η Κυβέρνηση.

 

επιστροφή στην αρχή της σελίδας

 

ΟΙ  ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΙ

 Στην ελληνική κοινωνία διαπιστώνουμε υπερ-κορεσμό πτυχιούχων . Το αίτιο θα πρέπει να αναζητηθεί – εκτός των άλλων- και στην κινητικότητα ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες , χαρακτηριστικό φαινόμενο της Ελληνικής κοινωνίας. Η τυπική μόρφωση στο Πανεπιστήμιο αποτελεί ακόμη και στις μέρες μας αγαθό που δημιουργεί προυποθέσεις για κοινωνική ανέλιξη.   Η ζήτηση πανεπιστημιακών τίτλων σπουδών που να αντιστοιχούν σε μια αξιοπρεπή θέση εργασίας στην κοινωνία αποτέλεσε και  ακόμη αποτελεί επίζηλο κοινωνικό στερεότυπο στη χώρα μας. Είναι τόσο εκτεταμένο αυτό το φαινόμενο που βρήκε και θεσμική ρύθμιση με την άμεση αντιστοίχηση των τίτλων σπουδών με τα διπλώματα εξειδίκευσης και την σχεδόν αυτόματη χορήγηση άδειας άσκησης επαγγέλματος. Αυτές τις σχέσεις επεδίωκαν και διεκδικούσαν τις αντίστοιχες κατοχυρώσεις τα Επιμελητήρια, οι Κλαδικοί Σύλλογοι των πτυχιούχων και τα Συνδικάτα των εργαζομένων. Οι 'συντεχνίες'  βέβαια δεν αποτέλεσαν Ελληνική πρωτοτυπία, αλλά καθρέφτιζαν παλιότερες κοινωνικές ανάγκες.

 Η πρόσφατη θεσμική αποσύνδεση του πτυχίου από την (ουσιαστική ) ‘άδεια άσκησης επαγγέλματος΄, με ταυτόχρονη εξασφάλιση εργασίας μέσω επετηρίδας (πρβλ. με Καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης) επιβεβαιώνει δύο διαπιστώσεις: α) τον πληθωρισμό των αντίστοιχων ανέργων πτυχιούχων με τα συνακόλουθα αδιέξοδα, και β) την κρατική επιλογή απασχόλησης στους δημόσιους οργανισμούς μέρους μόνο του διαθέσιμου πλήθους των υποψηφίων (πρβλ. με γενικές εξετάσεις ΑΣΕΠ και εξετάσεις Δασκάλων-Καθηγητών).

 Στην αριθμητική αυτή αύξηση προστίθεται και η θεσμοθέτηση της κινητικότητας των Ευρωπαίων Πολιτών μεταξύ των χωρών της ΕΕ που μπορεί να διαμορφώσει και ποιοτικά νέους καταμερισμούς εργασίας με αντίστοιχες πιέσεις. Πτυχιούχοι Ευρωπαικών πανεπιστημίων θα μπορούν να εργαστούν και στη χώρα μας. ¨Ηδη υπάρχουν αντιδράσεις στις αντίστοιχες ρυθμίσεις. Σημειώνουμε ότι εξαιτίας της γλωσσικής ιδιομορφίας της Ελλάδας η αντίστροφη πορεία είναι μικρότερη παρότι το επίπεδο των αποφοίτων των Ελληνικών ΑΕΙ είναι σχετικά υψηλό.

 

επιστροφή στην αρχή της σελίδας

 

ΟΙ  ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ  ΓΝΩΣΕΙΣ   και  ΑΞΙΕΣ

 Η σημερινή γνώση ( και οι επιστήμες) αλλάζουν, η πολυπλοκότητα της κοινωνικής ζωής, οι νέες θέσεις εργασίας και ο αντίστοιχος καταμερισμός επιβάλλουν ανανέωση και αλλαγή στο περιεχόμενο σπουδών σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αυτή η αλλαγή δεν γίνεται στη χώρα μας με προγραμματισμό και μετά από εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες μελέτες.   Η κεντρική εξουσία και τα περιφερειακά κέντρα απόφασης δεν δίνουν αξιόπιστες προτάσεις.   Αποτέλεσμα αυτής της ανυπαρξίας δημόσιου ή κρατικού προγραμματισμού είναι να δραστηριοποιείται κυρίως η ιδιωτική πρωτοβουλία με όπλο την ΄αγορά ΄  εργασίας και να ακολουθούν οι πανεπιστημιακοί φορείς με προτάσεις αναγκαστικά μηχανιστικές και πολωμένες προς τη ζήτηση αυτής της αγοράς εργασίας , χωρίς προγραμματισμό σε βάθος χρόνου και στρατηγικούς όρους.

 Είναι φυσικό επομένως στην Ελλάδα απ' όσο γνωρίζουμε, η αγορά εργασίας να μη ζητά πτυχιούχους  (δηλ. μορφωμένους με γενική και στέρεη γνώση σε ένα βασικό γνωστικό αντικείμενο και οπλισμένους με δεξιότητες ανθεκτικές στο χρόνο) αλλά άμεσα ‘απασχολήσιμους’ και ικανούς να ανταποκριθούν στις παραγωγικές ανάγκες της σημερινής οργάνωσης της εργασίας. Πρόσφατα δε η Ευρωπαϊκή πολιτική (όπως αναπτύχθηκε παραπάνω) που εκφράζεται με τον πακτωλό των χρηματοδοτήσεων που κατευθύνονται προς την κατάρτιση αποφοίτων ΑΕΙ και ΤΕΙ αποδεικνύει και την τυπική θέσπιση αυτής της κατεύθυνσης. Η πολιτική αυτή, ταυτίζεται αξιωματικά με στρατηγική επιλογή και επιβεβαιώνει τα ακόλουθα:
· το πτυχίο και οι γνώσεις του υποψηφίου για εργασία δεν έχουν και τόση αξία όσο η αρτιότητα στην κατάρτισή του, και
· ότι οι ιδιωτικοί φορείς απασχόλησης, αλλά και οι δημόσιοι οργανισμοί (πλέον), δεν είναι διατεθιμένοι να διαθέσουν κάποια δαπάνη για την κατάρτιση των 'απασχολήσιμων', απλά τους βρίσκουν άμεσα και καταρτισμένους.

 Εμείς πιστεύουμε ότι:
· Σπουδές, γνωστικό αντικείμενο, στέρεη γνώση και βάσεις επιστήμης αποτελούν αντικείμενο και έργο των Πανεπιστημιακών Τμημάτων και Σχολών. Αυτή ήταν η παράδοση που με επιτυχία επιβιώνει- με πολλές παραμορφώσεις- ως τις μέρες μας.
· Η κατάρτιση πρέπει να αποτελεί μέλημα μικτών φορέων με εκπροσώπηση Πανεπιστημιακών δασκάλων, εκπροσώπων των Συλλογικών οργάνων των εργαζομένων και των παραγωγικών φορέων (δημοσίων και ιδιωτικών).
· Η άδεια άσκησης επαγγέλματος αποτελεί πολύπλοκο κοινωνικό θέμα και η μέχρι σήμερα κατοχύρωσή της απειλείται στις μέρες μας, γιαυτό πρέπει να μελετηθεί διεξοδικά από όλους τους φορείς που εμπλέκονται, μέσα στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

 Μια νέα μηχανή παραγωγής πτυχιούχων ‘καταρτισμένων’ σε αμφίβολα και κοινωνικά αναντίστοιχες περιοχές γνώσης δημιουργούνται χωρίς θεσμό λειτουργίας , χωρίς υποδομή και νέο αίμα στο διδακτικό προσωπικό.   Με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς ιδιαίτερο βασανισμό, με ατεκμηρίωτες πρόχειρες εκθέσεις ιδεών υποβλήθηκαν 450 προτάσεις για να εγκριθούν 250 προγράμματα εξειδίκευσης.   Κι εδώ το κίνητρο είναι η άκριτη απομάστευση κοινοτικών πόρων προορισμένων για εκπαίδευση και αρχική επαγγελματική 'κατάρτιση' (ΕΠΕΑΕΚ).

 

επιστροφή στην αρχή της σελίδας

 

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

            Στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης οι επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις  δεν απαντούν πειστικά στην αγωνία των μαθητών και των γονέων τους για το μέλλον των παιδιών τους. Παρά το γεγονός ότι είχε επισημανθεί κατ επανάληψη από όλες τις πλευρές, ότι το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τις εξετάσεις στα τέσσερα μαθήματα ανά δέσμη οδηγούσε στην παντελή εγκατάλειψη των γενικών γνώσεων του Λυκείου, εν τούτοις τα νέα δεδομένα δείχνουν να μην πείθουν τους μαθητές ότι θα απαλλαγούν από το άγχος του ακραίου ανταγωνισμού για μια θέση στα πανεπιστήμια, που τους κατέτασσε με ακρίβεια χιλιοστού της μονάδας στη βαθμολογία των εξεταζόμενων μαθημάτων.

 Ο πολλαπλασιασμός των εξετάσεων, η προσμέτρηση των προφορικών βαθμών, η έλλειψη ολοκληρωμένων διδακτικών βιβλίων, εκπαιδευτικού προσωπικού, υλικοτεχνικής υποδομής και ιδιαίτερα η αδυναμία του συστήματος για την παροχή περισσότερων της μιας ευκαιρίας  στις διενεργούμενες εξετάσεις  καθιστούν το όλο εγχείρημα παντελώς αφερέγγυο.   Η εξέλιξη αυτή δικαιώνει πολλούς επικριτές του συστήματος που διατείνονται ότι οι επιχειρούμενες αλλαγές συντείνουν στη δημιουργία ανυπέρβλητων φραγμών για αναβαθμισμένες σπουδές των πανεπιστημιακών τίτλων υψηλής ζήτησης, ενώ παράλληλα οδηγούν στην περιθωριοποίηση  της μεγάλης μάζας των μαθητών στον ωκεανό της επαγγελματικής κατάρτισης, των ΙΕΚ, των ΤΕΕ ή στην καλύτερη περίπτωση των υποβαθμισμένων τμημάτων ορισμένων ΤΕΙ και ΑΕΙ.

 Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση στην αντιπαράθεσή της με τους εκπαιδευτικούς την προηγούμενη χρονιά δεν κατάφερε να πείσει τους καθηγητές που καλούνται να υπηρετήσουν τους νέους θεσμούς, παρέχοντας  κατάλληλα κίνητρα, ώστε να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους στην υλοποίηση ενός τόσο μεγαλεπήβολου στόχου.

 Έτσι χωρίς πρώτα να εξασφαλίσει την σημαντική αύξηση του αριθμού των εισακτέων, που θα αποφόρτιζε το οποιοδήποτε σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ από τον ακραίο ανταγωνισμό, και το μεγάλο οικονομικό κόστος κάθε ελληνικής οικογένειας,  που απαιτεί η εκμάθηση των τεχνικών επίλυσης των θεμάτων στις εξετάσεις από τα φροντιστήρια, οδηγήθηκε στην εφαρμογή του θεσμού εντελώς απροετοίμαστη και με μεγάλη προχειρότητα.
 
 

επιστροφή στην αρχή της σελίδας

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

       Πιστεύουμε ότι πέρα από τις αναγκαίες αλλαγές που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή κάθε εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης τέτοιου μεγέθους η σειρά των βημάτων που πρέπει να υιοθετηθούν αντανακλά και τη σοβαρότητα με την οποία οι πολιτικές ηγεσίες αντιμετωπίζουν το ζήτημα.

      Θεωρούμε ότι τα βήματα αυτά θα πρέπει να υλοποιούνται με την ακόλουθη ιεράρχηση

  • Εξασφάλιση υλικοτεχνικής υποδομής.
  • Αύξηση του αριθμού των εκπαιδευτικών και ποιοτική αναβάθμιση με τη δημιουργία κινήτρων στους υπηρετούντες.
  • Αύξηση των θέσεων στα ΑΕΙ σε Τμήματα που έχουν υποδομή και κατάλληλο προσωπικό.
  • Δημιουργία νέων τμημάτων με δεδομένη την ανάγκη των πτυχιούχων τους από την αγορά εργασίας.
  • Σταδιακή κατάργηση του ισχύοντος συστήματος εισαγωγής και αντικατάστασή του με  νέο μετά από εύλογο χρονικό διάστημα στο οποίο προετοιμάζονται οι αναγκαίες ρυθμίσεις.
  • Επειδή όμως τα προβλήματα σήμερα είναι επιτακτικά και απαιτούν συγκεκριμένες προτάσεις και κατάλληλες πρωτοβουλίες, η  Ε.Γ. της ΠΟΣΔΕΠ αποφάσισε να απευθυνθεί σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, φοιτητικούς συλλόγους, συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων) και το Υπουργείο Παιδείας, για να αρχίσουν ένα αποφασιστικό διάλογο εφ' όλης της ύλης.
  • Η κυβέρνηση από την πλευρά της για να δείξει τις πραγματικές της προθέσεις πρέπει να προβεί στη λήψη κατάλληλων μέτρων όπως:
  • Να  αναστείλει για ένα χρόνο την εφαρμογή του νέου συστήματος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
  • Να σταματήσει άμεσα τη λειτουργία όλων των ΠΣΕ σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.
  • Να προχωρήσει σε ουσιαστική μελέτη των προτάσεων για νέα τμήματα εξασφαλίζοντας πόρους για τη λειτουργία τους και την επιλογή κατάλληλου προσωπικού από τον κρατικό προϋπολογισμό.
  • επιστροφή στην αρχή της σελίδας