Η απεργία των Πανεπιστημιακών

Αρθρο στην εφημερίδα "Εποχή" στις 9 Ιουν 2002

Αριστείδης Μπαλτάς

(11 Ιουν 2002)

Οι πανεπιστημιακοί απεργούν μαζικά και δυναμικά διεκδικώντας τα ελάχιστα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα, υπερασπίζοντας τον δημόσιο και ακαδημαϊκό χαρακτήρα του Ελληνικού πανεπιστημίου και εκφράζοντας συλλογικά την αξιοπρέπεια του λειτουργήματός τους. Επειδή οι αποδοχές των πανεπιστημιακών είναι στηριγμένος σε επιδόματα, η διαφορά ανάμεσα σε μισθό και σύνταξη είναι πολύ δυσμενέστερη από ότι στις άλλες κατηγορίες εργαζομένων. Την επομένη της συνταξιοδότησής του, ο πανεπιστημιακός έχει να πορευτεί με λιγότερο από τα μισά χρήματα. Ναι, λιγότερα από τα μισά. Για εκείνους τους πανεπιστημιακούς που δεν πλούτισαν εμπορευόμενοι παντοιοτρόπως τους τίτλους τους, η κατάσταση είναι απολύτως απαράδεκτη και η οργή έχει ξεχειλίσει.

Ανάμεσα στα επιδόματα που παίρνει ο πανεπιστημιακός υπάρχει ένα που έχει σχέση με τη λεγόμενη διδακτική προετοιμασία και ένα που έχει σχέση με την έρευνα. Αλλά καθώς η δουλειά του πανεπιστημιακού ταυτίζεται, ακριβώς, με τη διδασκαλία και την έρευνα, αυτή η 'δομή' των αποδοχών του καθιστά τον βασικό μισθό του μισθό αργόσχολου: η πραγματική δουλειά του αμείβεται με επιδόματα! Η ένταξη των επιδομάτων στον βασικό μισθό που ζητούν οι πανεπιστημιακοί δεν είναι μόνο ζήτημα οικονομικό είναι πάνω απ' όλα ζήτημα στοιχειώδους αξιοπρέπειας.

Είναι πολλαπλά τεκμηριωμένο γεγονός πως η κυβερνητική πολιτική στοχεύει στη διάλυση του δημόσιου και ακαδημαϊκού χαρακτήρα του πανεπιστημίου και στην πλήρη υπαγωγή των λειτουργιών του στους μηχανισμούς της αγοράς. Προωθούνται συστηματικά οι διαδικασίες και τα σχετικά νομοσχέδια βρίσκονται επί θύραις όπου το Πανεπιστήμιο δεν θα παράγει επιστήμονες αλλά ευέλικτους απασχολήσιμους ενώ τα Πανεπιστημιακά τμήματα δεν θα αξιολογούνται από την ποιότητα του ακαδημαϊκού και ευρύτερα επιστημονικού έργου τους αλλά θα επιβιώνουν μόνον εφόσον επιδεικνύουν την ικανότητα να προσελκύουν χρηματοδότηση μέσω της αγοράς. Καθώς ένα από τα βάθρα του δημόσιου πανεπιστημίου είναι ακριβώς η ύπαρξη των πανεπιστημιακών, οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση στέκεται με τους τρόπους που στέκεται απέναντι στα ελάχιστα μισθολογικά και συνταξιοδοτικά αιτήματά τους γίνονται απολύτως προφανείς. Το ζήτημα για εκείνη είναι ζήτημα πολιτικής στρατηγικής. Αντίστροφα και κατά συνέπεια, η απεργία των πανεπιστημιακών δεν είναι απεργία συντεχνιακή, είναι απεργία βαθιά πολιτική. Διεκδικώντας τα ελάχιστα μισθολογικά και συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα, οι πανεπιστημιακοί υπερασπίζονται τον ακαδημαϊκό και δημόσιο χαρακτήρα του Πανεπιστημίου. Και υπερασπίζοντας τον ακαδημαϊκό και δημόσιο χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, οι πανεπιστημιακοί υπερασπίζονται τόσο το δικαίωμα της κοινωνίας να μορφώνει τα παιδιά της επιστημονικά, όσο και το δικαίωμα της ίδιας της επιστήμης να προχωράει και να αναπτύσσεται απρόσκοπτα προς όφελος της κοινωνίας. Η οργή των πανεπιστημιακών έχει ξεχειλίσει γιατί οι ίδιοι καταλαβαίνουν πως ο αγώνας τους υπερασπίζεται σε τελευταία ανάλυση κάποια από εκείνα τα πράγματα που καθιστούν μια κοινωνία πολιτισμένη.

Μετά από πολλά χρόνια, οι πανεπιστημιακοί ξαναβρίσκονται στις συνελεύσεις των συλλόγων τους. Μιλάνε, ακούνε, αναγνωρίζονται. Ανακαλύπτουν ξανά πως έχουν κοινά πράγματα να πούνε και κοινά πράγματα να πράξουνε. Ανακαλύπτουν ξανά πως η δουλειά τους έχει βαθιά κοινωνική αγκύρωση και βαθιά κοινωνική προοπτική. Ανακαλύπτουν ξανά πως η δουλειά τους είναι κοινωνικά απολύτως πολύτιμη. Είναι αυτός ένας ακόμη λόγος που τους κάνει να μην υποκύπτουν σε εκβιασμούς και συκοφαντίες. Είναι αυτός ένας ακόμη λόγος που τους κάνει να μη αναστέλλουν τον αγώνα τους πριν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Οι κυβερνητικές αθλιότητες αντί να τους κάμπτουν τους δυναμώνουν. Και η απεργία τους αντί να κοπάσει φουντώνει.