Υπερασπιζόμαστε το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και την ποιότητα στην γνώση.

Για αυτό απεργούμε για μια αξιοπρεπή σύνταξη και για καλύτερους μισθούς σε αυτή τη φάση.

Άννη Βρυχέα.

Δημοσιεύτηκε στην ΕΠΟΧΗ της Κυριακής 16 Ιουνίου 2002


Για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού Πανεπιστημίου οι πανεπιστημιακοί απεργούν, σχεδόν ένα μήνα τώρα, με αιχμή τα οικονομικά αιτήματα του κλάδου, με ‘’συντεχνιακά αιτήματα ’’ όπως αποκαλούνται από εκείνους οι οποίοι επιβουλεύονται ή τρομάζουν από το διογκούμενο αυτό κίνημα στο εσωτερικό των Πανεπιστημίων.

Ένα κίνημα με μαζικές γενικές συνελεύσεις, το οποίο εμφανίζεται ‘’ως κεραυνός εν αιθρία’’ αποφασισμένο να μην δεχτεί ‘’τον προτεινόμενο εξευτελισμό του’’ από τους κυβερνώντες. Τίποτα πριν ένα χρόνο δεν προμήνυε την δημιουργία αυτού του κινήματος. Όλα έμοιαζε να ‘’έχουν τακτοποιηθεί’’, στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης . Η κυβέρνηση συνομιλούσε με την Σύνοδο των Πρυτάνεων και μόνο. Και τα διάφορα επιτελεία των Συμβούλων είχαν πια σιγουρευτεί- εκτιμώντας λάθος την κατάσταση-, ότι σύσσωμοι οι Πανεπιστημιακοί θα στήριζαν η στην χειρότερη για αυτούς περίπτωση θα σιωπούσαν απέναντι στην λαίλαπα των επερχόμενων αντικοινωνικών αλλαγών και στο Πανεπιστήμιο,- όπως και σε όλη την κοινωνία..

Θα σιωπούσαν στην σταδιακή ιδιωτικοποίηση του Δημόσιου Πανεπιστήμιου, και σε όλα τα μέτρα τα οποία σχεδιάζονται, προτείνονται και υλοποιούνται και τα οποία υπαγορεύονται από την ηγεμονία της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, τους νόμους της άγριας παγκοσμιοποίησης, τις αλλαγές που συντελούνται στην αγορά εργασίας.

Έτσι πίστευαν, ότι οι Πανεπιστημιακοί θα σιωπούσαν απέναντι στην σταδιακή από- πανεπιστημιοποίηση της γνώσης, η οποία εμφανίζεται ως ο νέος νόμος ενός ‘’σύγχρονου κόσμου’’ που επιζητεί να βρει αλλού τις συνθήκες και τους τρόπους για την παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης και του πολιτισμού που του χρειάζονται.

Και για να λειτουργήσει αυτή η σιωπή τέλεια και ‘’ο εξευτελισμός να γίνει τέλειος’’, θα έπρεπε να περάσει χωρίς κραυγή και ανέξοδα σε μια πρώτη φάση ο οικονομικός εξευτελισμός όλων των Πανεπιστημιακών.

Έτσι εξηγείται η ‘’άτεγκτη στάση’’ των αρμόδιων Υπουργών, έτσι εξηγείται το γιατί οι συντάξεις των Πανεπιστημιακών που προτείνονται είναι οι κατώτερες όσον αφορά την σχέση μισθού/ σύνταξης από κάθε άλλη κατηγορία εργαζομένων, έτσι εξηγείται το ότι κάποια ελάχιστα τα οποία είχαν συμφωνηθεί, αναιρέθηκαν. Τους εξυπηρετούσε σε αυτή την φάση ‘’ο εξευτελισμός να είναι τέλειος’’.

Στόχος και επιθυμία τους η ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων να εδραιωθεί και να περάσει ανενόχλητα μέσα από ένα σώμα διδασκόντων με έλλειμμα αξιοπρέπειας και ανοιχτό στις πιέσεις της διαπλοκής. Και πιέσεις υπήρξαν πολλές και ασκούνται ακόμα και στην διάρκεια της απεργίας όπως καταγγέλλει η Π.Ο.Σ.Δ.Ε.Π.

Ο επαπειλούμενος κίνδυνος αυτού του εξευτελισμού σε μία περίοδο κρίσιμη για την προοπτική των Πανεπιστημίων, δημιούργησε όμως και αυτό το απρόβλεπτο κίνημα, μια νέα συλλογικότητα με προοπτική που θέτει ήδη στην συζήτηση τα μεγάλα θέματα για το Πανεπιστήμιο.

Γι αυτό απεργούμε μαζικά με αιχμή μια αξιοπρεπή σύνταξη και για καλύτερους μισθούς, γιατί σε αντίθεση με τους υπολογισμούς των κρατούντων, δηλώνουμε ότι υπάρχουμε και θα υπερασπιστούμε το Δημόσιο χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, την ποιότητα στην παρεχόμενη γνώση και την στοιχειώδη αξιοπρέπεια του ρόλου μας ως εκπαιδευτικών. Γιατί δεν είμαστε ‘’περαστικοί/ ές από το Πανεπιστήμιο, και ως υπεύθυνοι/ ες μας αφήνουν παγερά αδιάφορους/ ες οι υποκριτικές κραυγές περί ΄΄ομηρείας’’ ιδιαίτερα όταν προέρχονται από τους υπεύθυνους μια πολιτικής που στοχεύει στην διάλυση του Δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, μακροπρόθεσμα.

Απεργούμε μαζικά και θα συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις και τον Σεπτέμβριο αν χρειαστεί γιατί αυτά που διακυβεύονται σήμερα δεν αφορούν το τρέχον ακαδημαϊκό έτος, αλλά και το μέλλον, καθώς θα καθορίσουν πολλά για την προοπτική του Ελληνικού Πανεπιστημίου.

Το πανεπιστήμιο σήμερα αντιμετωπίζει πράγματι τον κίνδυνο μιας συνολικής αποδόμησης ακόμα και ως προς τις βασικές του αρχές. Η πορεία όμως αυτή δεν είναι μονόδρομος. Πολλά θα κριθούν από τις συλλογικότητες μέσα στο Πανεπιστήμιο,- διδάσκοντες / ουσες και φοιτητές/ τριες.

Σε ένα περιβάλλον όπου οι γνώσεις εξειδικεύονται όλο και περισσότερο, όπου η ζήτηση για την επαγγελματοποίηση αυξάνει και πιέζει, όπου η προώθηση της γενικής παιδείας περιθωριοποιείται, τίθεται και πάλι με νέους όρους η ισορροπία ανάμεσα στους στόχους του πανεπιστημίου και την κοινωνία, οι σχέσεις ανάμεσα στην γνώση και την κουλτούρα. Δηλαδή αναδεικνύεται η επικαιρότητα ενός επαναπροσδιορισμού του περιεχομένου της παρεχόμενης γνώσης και της έρευνας, αλλά και η ανάγκη ενός επαναπροσδιορισμού του ρόλου των Πανεπιστημιακών, αλλά και του ρόλου των επιστημόνων τους/ τις οποίους / ες εκπαιδεύουμε.

Αν η άγρια παγκοσμιοποίηση των αγορών δεν χρειάζεται το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, το χρειάζονται οι κοινωνίες των πολιτών, αρκεί τα πανεπιστήμια να στραφούν σε αυτές, επαναπροσδιορίζοντας περιεχόμενα και ρόλους.

Η δημιουργία ενός κινήματος μέσα στον Πανεπιστήμιο είναι ο μόνος τρόπος όχι μόνο να αποτραπεί η αποδόμηση του Δημόσιου Πανεπιστημίου αλλά και να ανοίξει ο δρόμος για ένα άλλο Πανεπιστήμιο προσανατολισμένο στις ανάγκες των ανθρώπων και όχι στις ανάγκες της αγοράς. Γιατί ένα άλλο Πανεπιστήμιο είναι εφικτό. Και οι περισσότεροι /ες φοιτητές / τριες μας πιστεύουν το ίδιο επίσης και διαβλέπουν την ‘’ομηρία’’ εκτός των τειχών, στην ενδεχόμενη ανεργία που προκαλεί η πολιτική που θέλει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους και όχι στην απεργία των πανεπιστημιακών.

Για αυτό οι πανεπιστημιακοί απεργούμε μαζικά, και θα συνεχίσουμε. Για να αποτρέψουμε το πρώτο βήμα μιας ανεπανόρθωτης υποτέλειας χωρίς επιστροφή.