Σχετικά με τις κινητοποιήσεις των πανεπιστημιακών

Γιώργος Ρούσης


(28 Μαϊ 2002)

Κλειστά λοιπόν τα πανεπιστήμια όλης της χώρας και μάλιστα παραμονές εξετάσεων. Κλειστά μετά από ομόφωνες, το πιο συχνά αποφάσεις, των πιο μαζικών συνελεύσεων των πανεπιστημιακών των τελευταίων χρόνων. Πέρα από όσους, με πρώτο τον υπουργό παιδείας, επιδιώκουν να φέρουν σε αντιπαράθεση τους πανεπιστημιακούς με τους φοιτητές τους και την κοινωνία, όπως άλλωστε πράττουν οι εκάστοτε κυβερνώντες απ' αφορμή κάθε κινητοποίηση, πολλοί είναι εκείνοι που καλοπροαίρετα διερωτώνται γιατί οι πανεπιστημιακοί αποφάσισαν να κινητοποιηθούν τώρα, όταν σε λίγες μέρες αρχίζει η εξεταστική περίοδος, με κίνδυνο να χάσουν οι φοιτητές τις εξετάσεις του Ιουνίου.

Εύλογη απορία, για όλους εκείνους που δίχως να το έχουν καταλάβει, εθισμένοι από τη ίδια τη φύση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, θεωρούν ότι κορύφωση αν όχι ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι οι εξετάσεις, αλλά και για τους μη γνωρίζοντες τα των πανεπιστημίων.

Αν λοιπόν η κινητοποίηση των πανεπιστημιακών, η οποία ας σημειωθεί ότι τουλάχιστον ως προς το σκέλος της βελτίωσης των συντάξεων τους, βρίσκει σύμφωνους όχι μόνον τους πρυτάνεις, τον υπουργό παιδείας , αλλά και κατά τα λεγόμενα του τελευταίου, τον ίδιο τον πρωθυπουργό, γίνονταν κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους και όχι κατά την περίοδο των εξετάσεων τότε δεν θα ήταν σε βάρος των φοιτητών; Με ποια λογική όταν κινδυνεύουν οι εξετάσεις, δηλαδή ο έλεγχος της γνώσης και της κριτικής σκέψης πρόκειται για τη συντέλεια του κόσμου και όταν διακόπτεται από κάποια κινητοποίηση η ίδια η παροχή γνώσης και η όλη διαδικασία πνευματικής ανάπτυξης των φοιτητών ούτε γάτα ούτε ζημιά; Από πού κι' ως που το μέσο ελέγχου είναι πιο σημαντικό από τον ίδιο το σκοπό ; Ποιο το περιεχόμενο της εκπαιδευτικής διαδικασίας αν δεν υπάρχει παράδοση, διάλογος, έρευνα, καθημερινή επαφή φοιτητών καθηγητών; Ποιο το νόημα των ίδιων των εξετάσεων αν όχι μιας τυπικής διαδικασίας που θα έρχονταν να επικυρώσει μια λειψή ακαδημαϊκή χρονιά; Ποιος θα ήταν ο ρόλος του πανεπιστημίου, αν όχι ένα ανώτατο εξεταστικό κέντρο, μετά από το εξεταστικό κέντρο στο οποίο έχει μετατραπεί το Λύκειο; Και με βάση ποια διδακτέα ύλη θα έδιναν εξετάσεις οι φοιτητές;

Έτσι λοιπόν στην κάθε περίπτωση και όχι μόνον ούτε κυρίως κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, μια αποχή ή απεργία των πανεπιστημιακών πλήττει τους φοιτητές. Μήπως λοιπόν στην κάθε περίπτωση "οι πανεπιστημιακοί με την ευθύνη που επιβάλλει η ιδιαιτερότητα του έργου τους" όπως λεει ο κύριος υπουργός, θα πρέπει να μην προβαίνουν σε κινητοποιήσεις; Η απάντηση είναι πως ακριβώς λόγω της "ιδιαιτερότητας του έργου τους", οι πανεπιστημιακοί αν θέλουν να τιμούν τον τίτλο του ακαδημαϊκού δασκάλου, όχι μόνον όπως ο κάθε εργαζόμενος έχουν το δικαίωμα να κινητοποιούνται, αλλά αυτό αποτελεί και υποχρέωση τους στο βαθμό που η κινητοποίηση τους στοχεύει στην υπεράσπιση και την αναβάθμιση του πανεπιστημίου.

Μήπως όμως τα αιτήματα των πανεπιστημιακών είναι "συντεχνιακά" και δεν αφορούν τους φοιτητές και την ίδια την παιδεία στο σύνολο της ; Αν όμως η αύξηση των κονδυλίων για την Ανώτατη Εκπαίδευση, η πάγια αξίωση των πανεπιστημιακών για αποκλειστική απασχόληση στο πανεπιστήμιο, την οποία απέρριψε η κυβέρνηση με το τέχνασμα της πλήρους, αλλά όχι αποκλειστικής απασχόλησης, η αξιοπρεπής αμοιβή μόνο από τον μισθό τους , ένα ποσοστό σύνταξης ίδιο με όλους τους άλλους εργαζόμενους, η επέκταση του επιδόματος 25 ετίας, που σήμερα χορηγείται μόνον στους καθηγητές σε όλες τις βαθμίδες, είναι αιτήματα που δεν εξυπηρετούν την ίδια τη δημόσια Ανώτατη Εκπαίδευση, τους ίδιους τους φοιτητές, τότε τι το εξυπηρετεί; Μήπως η εξώθηση των πανεπιστημιακών να αναζητούν συμπληρωματικούς πόρους στην "ελεύθερη αγορά" και η μετατροπή της απασχόληση τους στο πανεπιστήμιο σε δευτερεύουσα απασχόληση ; Πως αλήθεια μπορεί να νοηθεί βελτίωση, αναβάθμιση, εκσυγχρονισμός, μεταρρύθμιση , πρόοδος….και ότι άλλο ανά διαστήματα προβάλλει ο υπουργός με εννεαετές πάγωμα των μισθών των καθηγητών και με συντάξεις πείνας; Κι' αν είναι συντεχνιακό αίτημα, δηλαδή αφορά μόνον το ίδιο συμφέρον τους και όχι αυτό της κοινωνίας, το αίτημα για αξιοπρεπή μισθό και σύνταξη των κύριων συντελεστών της εκπαιδευτικής διαδικασίας, των καθηγητών, τότε τι δεν είναι συντεχνιακό;

Και όλοι αυτοί που δικαίως αγωνιούν σήμερα για τις εξετάσεις και μόνον των φοιτητών δεν θα έπρεπε να αγωνιούν και για την υποβάθμιση των πανεπιστημιακών πτυχίων που ειδικά για τις θεωρητικές σχολές σημαίνει πτυχίο επιπέδου bacelor μετά τετραετή φοίτηση , και για τους φοιτητές των Πολυτεχνείων αβέβαιη πρόσβαση για όλους σε δωρεάν μεταπτυχιακά; για την πολυδιάσπαση των προπτυχιακών τμημάτων έτσι που το πανεπιστήμιο να παράγει τεχνοκράτες μιας χρήσεως αντί για επιστήμονες με κριτική σκέψη; για την αυθαίρετη από πλευράς υπουργείου αύξηση των φοιτητών δίχως αντίστοιχη αύξηση των κονδυλίων; για τη έλλειψη υποδομής και πιο ειδικά αιθουσών, έτσι που να στοιβάζονται , 150 φοιτητές σε αίθουσες των 50; για την έλλειψη εξοπλισμού; για την έλλειψη επιστημονικού και διοικητικού προσωπικού; για την σχεδόν εξαφάνιση της θεωρητικής και της βασικής έρευνας; για την ουσιαστική κατάργηση της εκπαιδευτικής άδειας των πανεπιστημιακών, δηλαδή για την κατάργηση μιας σημαντικής πτυχής της επιστημονικής τους βελτίωσης; και τελικά για την βαθμιαία μετατροπή των πανεπιστημίων σε ΠΑΕ (πανεπιστημιακές ανώνυμες εταιρίες) έρμαια της αγοράς και των πανεπιστημιακών σε κυνηγούς προγραμμάτων, και εξωπανεπιστημιακής απασχόλησης; Μήπως όλα αυτά δεν τα πληρώνουν οι φοιτητές; Μήπως όλα αυτά αγαπητέ πρύτανη, κύριε Ξανθόπουλε "δεν τραυματίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία σε βαθμό μόνιμης βλάβης";

Αλλά και ως προς την επιλογή του χρόνου της κινητοποίησης, ποιος είναι εκείνος που επέλεξε τα μέσα του Μάη, λίγες δηλαδή ημέρες πριν τη διεξαγωγή των εξετάσεων, για να προκαλέσει βάναυσα τους πανεπιστημιακούς; Μήπως δεν είναι ο ίδιος ο υπουργός παιδείας; Διότι τι άλλο είναι από βάναυση πρόκληση όταν τους ανακοινώνεται ότι για να τους αυξήσει τις συντάξεις στο 50%;;; των αποδοχών τους, από το 40% που είναι σήμερα, θα τους μειώσει μέσω αύξησης των κρατήσεων τις αποδοχές, που σημειωτέον αυξήθηκαν για τελευταία φορά το 1995 και όταν τους παραπέμπει σε διάλογο(με το διάδοχο του;) το καλοκαίρι του 2003 για πιθανές αυξήσεις το 2004, δηλαδή ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι; Μήπως τελικά ο κύριος Ευθυμίου παίζοντας στην πλάτη των φοιτητών, επιδιώκει να τους χρησιμοποιήσει και να τους φέρει σε αντίθεση με τους καθηγητές τους για να πετύχει έτσι με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: την μην ικανοποίηση των αιτήματα των πανεπιστημιακών και τη γενικότερη απρόσκοπτη ολοκλήρωση της απαξίωσης του δημόσιου πανεπιστημίου, που θα συνεχιστεί μέσα στον Ιούνιο(απλή σύμτωση;) με την κατάθεση των νομοσχεδίων για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα και για την αξιολόγηση ;

Ας έχουν λοιπόν γνώση οι φύλακες, δηλαδή οι φοιτητές και το κίνημα τους και ας σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Και το ύψος των περιστάσεων απαιτεί όχι μόνο να συμπαρασταθούν στους πανεπιστημιακούς, αλλά απ' αφορμή την κινητοποίηση τους να θέσουν συνολικά το ζήτημα δημόσια Ανώτατη Εκπαίδευση και να τους καλέσουν να αγωνιστούν μαζί τους, όχι μόνον για την ικανοποίηση των επί μέρους αιτημάτων τους, αλλά για την συνολική αναβάθμιση της.